Bir dönemin gözde mesleği terzilik artık günümüzde nostalji oldu.Hazır elbise sanayinin gelişmesiyle,diktirme elbiseye rağbet azaldı.terziliğin braznşları vardı erkek terzisi,kadın terzisi,iç giyim,dış giyim gibi.
Boynunda mezurası,kolunda toplu iğne kolluğu ,gözlüğünün üstünden bakan sevimli yüzleri hatırlarız.Bugün artık tek tük kalmış küçük terzihaneler tamirat işleri ile uğraşmakta.Eski alışkanlığı olan müşterileri onların yıllardır tanıdıklarıdır.Kumaş kokusun ütünün buharıyla karıştığı küçük mekanlar kendini özel hissedenler için hala çok güzel.
Halk arasında,” iğnenin ucunda para kazanarak çocuk okuttu”diye bildiğimiz kadın hikayeleri vardır.hem evinin işini yapıp hem de zanaatını icra ederek ev ekonomisine katkıda bulunan maharetli kadınlar..Bu evleri çok iyi bilirim.Bir odası dikişe ayrılmıştır.Her ay alınan moda dergileri,milaj kağıdına çıkarılan patronlar,bedene göre çalışılan kalıplar tanıdık manzaralardı.
Dikiş dikmeyi bilen kadınlar kendi ihtiyaçlarını,çoçuklarının giyimlerini modellerden yararlanarak dikerlerdi.Annemin yıllarca evimizin dikişini diktiğini bizi giydirdiğini biliyorum.
O yıllar çok geride kaldı ama,arada gördüğümüz terzi elinden çıkmış bir elbisenin özelliği ve sanatı hazır giyimde yok…Sevgiler