Geçmişin arşivine dalıp bir anıyı çekip çıkarmak,eskileri özlemek hüzünlü olsa bile,bizi olgunlaştıran hayat detayları gibi gelir bana.Her şey olması gerekendir,izlerdir,insan portreleridir hayatımızda.Yaradanın muradı…
Kaybettiğim onca güzel insan,yaşanmış ve bitmiş hikayeler nasıl değerli kitaptır benim için.
…….Yıl 1968 İstanbul’un Fatih semtinde Akşemseddin caddesine bakan bir evde ikamet etmekteydik.Karşı daire komşumuz Mesude teyze Amasya eşrafından ileri gelen bir aileye mensup görgülü,bilgili bir hanımefendi idi.Annemden yaşca büyüktü.Annem ise o yıllarda çok genç, güzel giyinen,kıyafetlerini kendi diken hoş bir kadındı.
Mesude teyze hiç evlenmemiş yalnız yaşıyordu.Daire kapılarımız karşılıklı olduğundan sıkca görüşür hoş vakitler geçirirdik.Beni ve kardeşimi sever,bizle evcilik oynardı.Hatta bir keresinde plastik saçsız bebeğime ördüğü elbiseyi hiç unutmadım.Bizi hem oyalar hemde masallar anlatırdı.Evinin nostaljik görüntüsü,sürekli açık olan radyosu,Orhan Boran ve Yuki’yi hiç kaçırmayışı hafızamdaki kayıtlardır.Mesude teyzeye yeğeni ismini telafuz edemediği için Becit demiş,bizde Becit derdik….
…..Annem şeker kavonozunun içine kulplu yeşil bir bardak koyar,Bu bardak Becit’ten geriye kalan o günlerin hatırasıdır.O günler çok geride kaldı anılar ise çoçukluğumdaki bir aralıktı.
Aralık ayına girerken,hatırlayacağımız güzel aralıklar olması dileğiyle sevgiler..