Çocukluğumda,annem yılda bir iki kez sandığı havalandırır,içindekileri kontrol edip naftalinler kapatırdı
Sandık açılıp içindeki bohçalar tek tek düzenlenirken çok mutlu olurdum.iğne oyalı başörtüler,danteller,nakışlar her biri zevkli sanat eserleriydi.Kırk yama bohçaların içinde özenle saklanmış onca emek ve hatıralar.
Annem,eline aldığı bir örtünün hikayesini anlatırken bazen hüzünlenirdi.Anneannemin el işi olduğunu,gaz lambasının ışığında işlendiğini söyler,özenle saklardı.Kumaşların,ipliklerin kalitesinden bahsederdi.Saf ipekler,satenler,el dokuması pamuklu
kumaşlar.Üzerlerinde el emeği göz nuru işler.Bütün bu doğallıkların içinde mutluluk varmış.
Sandıklar bana hep gizemli gelmiştir.Bir kadının sandığı onun hayatının özeti,içine sığdırdığı sevgisi,duyguları gibi..
Sevgilerimle…